Like this:

Jæja. Þá lét ég loks verða af því og opnaði bloggsíðu. Veit ekki alveg hvað ég á að skrifa hérna en mér leggst örugglega eitthvað til.

Var að koma heim af vakt og óvenju spræk, enda náði ég að leggja mig í um 4 klst samtals sem að ég held að sé met fyrir mig hingað til! Ekkert og uppí 2 klst er algengast. Á þessum vöktum mæti ég kl.6:30 á morgnanna og fer síðan heim um kl.12:30 daginn eftir. Þetta er bara fínt og venst vel. Segi ekki að ég sé ekki soldið mygluð ef ég næ ekkert að sofa. En þá leggur maður sig bara aðeins. 

Ég veit ég hef verið rosalega löt að skrifa ykkur öllum, en ætla að reyna að bæta fyrir það hérna. Líf mitt er ákaflega misspennandi en þið verðið bara að þola það. 

Það er óneitanlega tómlegt að koma alltaf heim að tómri íbúð, en það venst og sem betur fer er ég ekkert svo mikið hérna nema aðallega til að sofa og hvílast milli vakta. 

Mér líkar afar vel við allflesta krakkana í bekknum. Gaman að kynnast nýju fólki og siðum. Bekkurinn minn er óvenju mikið blandaður, þe álíka margar stelpur og strákar en í flestum bekkjum eru mun fleiri stelpur. Mér er sagt að barnalæknisfræði sé stelpu/konufag hér í USA. Skil það ekki alveg, nema jú, stundum, þegar bekkjasystur mínar tapa sér í gússígússígússí gælum við sjúklingana. Kannski er ég kaldlynd en mér finnst þetta bara halló!

Annars sakna ég ykkar allra heima ferlega mikið! En ég kem aftur! Þið eruð sko alls ekki laus við mig enn!